| باز نگري در استراتژي جنگي اوباما در افغانستان |
|
|
| نویسنده مدیریت | ||||
| ۱۱ جدی ۱۳۸۹ | ||||
مدت بيش از بيست روز است كه پس از سفر اعلام نشده اوباما به كابل هيات بيست نفره كارشناسان امريكايي در كابل حضور دارند تا در مورد بازنگري استراتژي مبارزه با تروريزم ارزيابي و مطالعه نمايند. با توجه به تجربيات گذشته به نظر مي رسد هر نوع باز نگري زماني مي تواند به تدوين راهبرد جنگي و مبارزه با تروريزم در افغانستان با موفقيت همراه باشد كه حداقل چند نكته بسيار مهم و اساسي را مورد توجه قرار دهد.
بایدهای استراتژی جدید امریکا در افغانستان
از زمان روی کار آمدن حکومت اوباما این دومین بار است که سخن از بازنگری استراتژی نظامی امریکا در افغانستان مطرح می شود. طرح این مقوله از یکسو حکایت از ناکامی پروسه مبارزه با تروریزم دارد و از سوی دیگر تبدیل شدن افغانستان به یکی از محورهای اساسی سیاست خارجی امریکا. حال با فرض اینکه سیاست واقعی امریکا در افغانستان همان سیاست اعلانی این کشور باشد که در محور آن مبارزه با افراط گرایی، تروریزم و القاعده قرار دارد، برای تدوین راهبرد جدید مبارزه با تروریزم کاخ سفید ناگزیر باید محورهای چندی را که در گذشته از نظر دور مانده برای آینده و کارآمد سازی استراتژی مبارزه با تروریزم و برقراری ثبات و امنیت در افغانستان مورد توجه قرار دهد:
1-ایجاد رابطه سازنده و مبتنی بر اعتماد متقابل با حکومت افغانستان. واقعیت این است که در حال حاضر بین حکومت افغانستان و امریکا رابطه سازنده و همکاری صادقانه وجود ندارد. فضای بی اعتمادی حاکم بر دستگاه دیپلماسی دو کشور بر همکاری های متقابل در حوزه های مختلف و از جمله مبارزه با دهشت افگنی و تروریزم سایه افکنده است. هر نوع بازنگری در استراتژی مبارزه با تروریزم نیازمند تعریف جدید و جدی از همکاری متقابل دو کشور می باشد. این امر مستلزم آن است که امریکا و ناتو به دولت افغانستان بعنوان شریک قابل اعتماد باور نماید و نقطه نظرات حکومت افغانستان را در پلانگذاری های نظامی، سیاسی و اقتصادی خود مورد توجه قرار دهد. این نقطه به ناتو و امریکا کمک می کند که دولت افغانستان را از موضع انتقادی صرف به جهتگیری تعاملی و همگرایانه بکشاند. واقعیت این است که هنوز حکومت افغانستان در مورد سیاست ها و اهداف امریکا در افغانستان با دیده شک و تردید می نگرد. هنوز دولتمردان ما در مورد نیت واقعی امریکا در امر مبارزه با تروریزم و ایجاد امنیت و ثبات در کشور با سوء ظن برخورد می کنند. چنین وضعیتی در دراز مدت برای طرفین پیامدهای منفی و جبران ناپذیری را بهمراه خواهد داشت.
2- جلب اعتماد مردم افغانستان .مردم افغانستان به هر دلیلی تا کنون در صداقت و عزم جدی امریکا در امر مبارزه با تروریزم تردید دارند. بخشی از این تردید به ناکامی پروسه مبارزه با تروریزم باز می گردد که برای مردم ما با توجه به برداشتی که از توانمندی نظامی و امنیتی امریکا وجود دارد نمی تواند این ناکامی قابل درک باشد. بخش دیگر تردیدها ناشی از سیاست دو پهلوی امریکا می باشد. سیاست دوگانه و کج دار و مریض امریکا در قبال پاکستان بعنوان مرکز تمویل و تجهیز تروریزم و هراس افگنی برای افکار عمومی مردم افغانستان هیچگونه توجیهی ندارد. هر نوع استراتژی مبارزه با تروریزم این دو سوال اساسی را باید پاسخ دهد تا بتواند اعتماد ملی را در افغانستان بدست آرد:مردم افغانستان می پرسند که آیا واقعا امریکا و ناتو در مقابله با تهدیدات و عملیات نظامی یک مشت اشرار تفنگ بدست که کمر در پی قتل مردم بسته اند ناتوان اند؟ آیا واقعا امریکا می خواهد تروریزم را ریشه کن سازد؟ پس چرا با در مورد عامل تروریزم که پاکستان است چاره اندیشی نمی شود ؟ آیا امریکا می تواند با سیاست باج دهی به پاکستان شاهد موفقیت در امر مبارزه با تروریزم باشد؟ تجربه نشان داده که پاکستان از رهگذر تمویل و حمایت تروریزم و نیز سیاست دوگانه حمایت از تروریزم و همراهی با غرب در پی امتیاز گیری است که در نهایت غرب و امریکا را نیز با چالش جدی روبرو خواهد ساخت. پاسخ روشن به سوالات یاد شده افکارعمومی را نسبت به نیت و اراده واقعی غرب و امریکا واقف نموده و در نهایت استراتژی مبارزه با تروریزم را از پشتوانه مردمی برخوردار خواهد ساخت. بدون جلب همکاری مردم افغانستان امر مبارزه با تروریزم ناکام خواهد بود. گام نخست برای جلب همکاری مردم افغانستان همانا اعتماد سازی و رفع ابهامات موجود در سیاست امریکا است.
3-پاکستان باید در مرکز اعمال فشار استراتژی مبارزه با تروریزم قرار گیرد. نمی خواهم تعبیر کلیشه ای و قدیمی سیاستمداران افغانستان را در مورد پاکستان تکرار کنم. می خواهم تاکید کنم که سیاست پاکستان در حال حاضر در قبال افغانستان حالت بازگشت به سیاست این کشور در سالهای آغازین دهه هفتاد و در واپسین ماه های حکومت داکتر نجیب الله است. پاکستان مانع اصلی پروسه نوسازی و بازسازی در افغانستان است و شورشیان را به تخریب راه ها و پل های ارتباطی تشویق می کند. پاکستان در صدد است تا از طریق ادامه جنگ و کشتار نظامیان خارجی آنان را وادار به عقب نشینی از افغانستان سازند. از جانب دیگر تلاش می کند تا از طریق وادار نمودن حکومت افغانستان به امتیاز دهی به طالبان و شورشیان نفوذ سیاسی خویش را در تحولات سیاسی کشور ما تثبیت وتعمیق بخشد. محدود کردن هند و رقبایش را در افغانستان از دیگر اهدافی می داند که با ادامه نا امنی و بی ثباتی در پی تامین آن می باشد. با این همه هنوز پاکستان شریک قابل قبول و همکار استراتژیک امریکا در منطقه محسوب می گردد. اینجاسنت که سیاست دو چهره امریکا در قبال پاکستان بعنوان مرکز اصلی شورشگری و افراط گری و نیز دوست استراتژیک و نزدیک امریکا برای این کشور ، منطقه و در نهایت صلح جهانی چالش بر انگیز می گردد.
4-ماهیت چند بعدی تحولات افغانستان حکایت از این دارد که نمی توان این بحران را صرفا با استراتژی نظامی و ملیتاریستی مدیرت و کنترل نمود. بحران افغانستان بحران چندسویه است. مدیریت آن نیازمند استراتژی چند سویه است. بنا براین در استراتژی جدید تقویت نهادهای امنیتی افغانستان، شامل آموزش و تجهیزات پولیس و اردوی ملی و دیگر نهادهای امنیتی باید مورد توجه قرار گیرد. از جانب دیگر توجه روی حکومتداری کارآمد، گسترش پروسه بازسازی و حمایت های اقتصادی البته متفاوت از گذشته در این راستا حایز اهمیت است.
5-بازنگری در مورد کمک های اقتصادی و مالی و تسریع پروسه بازسازی با نگاه متفاوت از گذشته. پروسه بازسازی عمدتا نگاه مقطعی و تاکتیکی داشته و فاقد نگاه استراتژیک بوده است. پلانگذاری اقتصادی و فعال ساختن پروسه بازسازی در مناطق کاملا نا امن عاری از منطق ملی و اقتصادی بوده بلکه ناظر به نوعی باج دهی برای شورشیان بوده است. در بیشتر موارد تطبیق و اجرای پروژه های بازسازی تاثیر معکوس رو.ی امنیت داشته است.کمپنی های متولی این پروژه ها بجای تامین امنیت در حوزه کاری خود، به باج دهی به شورشیان رو آوردند که در نهایت این سیاست خود برای ادامه شورشگری انگیزه ساز بوده است. در این مورد توجه روی چند نکته حایز اهیمت است:
1- پروسه بازسازی باید در مناطق امن فعال تر گردد، تا بجای باج دهی به شورشیان و نا امن سازان ، تشویقی برای مردم باشد که در صورت همکاری برای ایجاد امنیت از نعمت بازسازی برخوردار می شوند.
2- در تطبیق و تخصیص این پروژه ها بجای نگاه مقطعی باید نگاه استراتژیک و دراز مدت جایگزین گردد. پروژه های ملی و زیربنایی نقش موثری را در ایجاد امنیت و جلب اعتماد مردم خواهد داشت.
3- تطبیق پروژهای انکشافی باید عاری از هر نوع تعامل غیر رسمی با شورشیان دنبال گردد. این امر مستلزم پذیرفتن نظارت موثر حکومت افغانستان در همکاری با جامعه جهانی است. نباید مسایل امنیتی کشور قربانی منافع مالی کمپنی های خصوصی گردد. اگر قرار است پروژه ای تطبیق شود و نتیجه آن تامین مالی شورشگران و طالبان باشد تا با امکانات بیشتر به ترور و قتل ادامه دهند چنین پروژای نمی تواند توجیه منطقی در راستای منافع ملی کشور را داشته باشد.
4-آنچه به حکومت افغانستان مربوط می شود اینکه تکرار صرف و یکسویه مذاکره بجای اینکه تشویق مثبت در تامین ثبات و تشویق مخالفان برای قطع جنگ و خشونت داشته باشد بیشتر تاثیر منفی خواهد داتشت. این امر همواره باعث بالا رفتن روحیه مخالفان و شورشگران بوده و نشان از درماندگی حکومت افغانستان دارد. باید زبان سیاستمداران ما در قبال طالبان و شورشیان تغییر کند. باید بجای سیاست التماس سیاست فشار و قدرت جایگزین گردد. دیپلماسی کارامد در قبال طالبان و حامیان شان اعمال فشار همه جانبه است. البته در این میان فشار بیشتر بر حامیان پاکستانی طالبان راهگشاتر و قرین موفقیت خواهد بود که تاکنون از نظر امریکا و کشورهای ناتو دور مانده و یا در پشت لابی سیاسی ای اس ای و دستگاه استخبارات پاکستان پنهان گردیده است.
|
||||
شنبه 6 حمل 1390
منوی اصلی
اخبار سایت
آمار
عضو: 7اخبار: 148
لینک ها: 9
بازدیدکنندگان: 96663
طراحی و اجرا توسط محمد آصف تقوی.
کلیه حقوق محفوظ است.